Syria – oficjalna nazwa kraju: Syryjska Republika Arabska leży na południowym zachodzie Azji. Na zachodzie graniczy z Libanem i Morzem Śródziemnym, na południowym zachodzie z terenami okupowanymi Palestyny, na południu z Jordanią, na wschodzie z Irakiem oraz na północy z Turcją. Współczesna Syria była wcześniej terenem mandatowym Francji. Uzyskała niepodległość w roku 1946,
lecz jej historia i korzenie sięgają 6 tysiąclecia p.n.e. Jej stolica Damaszek była siedzibą kalifów z dynastii Umajjadów a w czasach panowania Mameluków była on stolicą niezależnego królestwa.
Ludność Syrii liczy 19,3 miliona mieszkańców. Większość z nich to ludzie mówiący po arabsku. Od roku 1963 kraj jest rządzony przez Partię Baath. Obecnym prezydentem Syrii jest Bashar al-Assad syn Hafeza al-Assada, który sprawował urząd od roku 1970 do swojej śmierci w roku 2000. W skład starożytnej Syrii wchodziły współczesne państwa: Liban, Palestyna i część Jordanii, nie wchodziła natomiast położona na północnym wschodzie Jezira, będąca dziś częścią Syrii. Rejon starożytnej Syrii znany był pod nazwą: Wielka Syria lub po arabsku Bilad al-Sham. W wyniku „wojny 6 – dniowej” w roku 1967 Izrael zagarnął syryjskie Wzgórza Golan.
Wybrzeże: Syryjska morska linia brzegowa jest stosunkowo niezbyt długa, rozciąga się na odcinku 110 mil ( 180 km ), wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego. Wybrzeże znajduje się pomiędzy turecką prowincją Iskenderun a Libanem. Spotkać tu możemy zarówno rejony płaskie, piaszczyste jak i klifowe oraz górskie przylądki.
Na wybrzeżu znajdują się również pasma górskie. Pomiędzy Jebel Aqra i Ras Shamra na północy wybrzeże jest skaliste. Od Ras al-Bassit do Ras Ibn Hani występują kuliste zatoki takie jak Minet al Baida, która osłaniała Wielkie Królestwo Ugarit. Na północ od Tartus leży wąski pas lądu, przecięty odnogą łańcucha górskiego bezpośrednio na wschodzie. Przechodzi on w Sahl Akkar ( równina Akkar ), i dalej na południe do granicy z Libanem
Góry: Pasmo górskie znajdujące się na wybrzeżu graniczy z równiną i biegnie z północy na południe. Góry mają przeciętnie szerokość 35 km a ich wysokość opada z 1 729 m na północy ( na wschód od Latakii ) do 600 m na południu – szczelina koło Hims. Dokładnie na wschodzie znajduje się depresja Ghab, wydłużona równina – 75 km, dolina rzeki Orontes.
Kolejnym pasmem górskim jest pasmo Antylibanu i Jebel al Sharqi wyznaczające granicę z Libanem. Główny grzbiet górski wznosi się na wysokość 2 629 m ( 8 625 stóp ) w okolicy Nabak, podczas gdy przeciętna wysokość to 6 000 do 7 000 stóp. Góra Hermon ( Jebel al Shaykh ) jest najwyższym szczytem Syrii – 2 814 m ( 9 232 stopy ), jednak dziś znajduje się na terenie okupowanym na Wzgórzach Golan. Mniejsze góry rozproszone na całym terytorium Syrii. Pośród nich są Jebel al Druze 1800 m wys. (5 905 stóp ) na południu i Jebel Abu Rujmayn rozciągające się na północny zachód poprzez centralną część kraju.
Żyzny półksiężyc: Półkole żyznej ziemi obejmuje Pustynię Syryjską. To właśnie tu rolnictwo miało swój początek. Poczynając od depresji Ghab postępując w kierunku wschodnim tworzy najważniejszy geograficznie element Syrii. Dodając do tego zaporę na Eufracie oraz nowoczesny system irygacji rejon ten stał się miejscem gdzie uprawia się bawełnę na szeroką skalę.
Pustynia Syryjska: Pokrywa 58 % syryjskiego terytorium. Te falujące równiny często zwane stepem wznoszą sie na wysokość pomiędzy 980 a 1 640 stóp ( 250 m ) ponad poziom morza. Teren ten to nie piaszczysta pustynia, składa się ona bowiem również z kamieni i żwiru.
Górski rejon w południowo – centralnej części znany jest jako al Hamad, a główna oaza znajduje się u podnóża gór w okolicach Palmyry, gdzie znajdują się siarkowe źródła.
Klimat tutaj skłania się w kierunku klimatu kontynentalnego. Lata są długie i bardzo gorące, podczas gdy zimy krótkie z silnymi, zimnymi wiatrami.