Dar Al Assad Centrum Kultury i Sztuki Taniec ludowy           Biblioteka Narodowa
Taniec ludowy Zmiany w nowoczesnym społeczeństwie pozbawiły nas rzeczy, które były charakterystyczne dla życia w przeszłości oraz tego co było tradycją. Teraz wszystko dzieje się w pośpiechu i natychmiastowo. Nawet taniec ludowy utracił swoje charakterystyczne, oryginalne i wyróżniające go elementy. Przyłączył się do nowoczesnego trendu, deformując przy tym nasze artystyczne, kulturalne i towarzyskie życie tracąc wszystko to co było piękne i oryginalne.
Większość ludzi na świecie wyrażała smutek, cierpienie, radość lub szczęście w rytmie i tańcu spontanicznie tworzonym na różnego rodzaju okazje.Szybkie i hałaśliwe rytmy zawładnęły światem odzwierciedlając stan nudy, niepokoju i beznadziei. Dawniej ludzie w tańcu uderzali ziemię mocno stopami aby wyrazić swą siłę i żywotność. Ukazywali również swe relacje z ziemią i rolnictwem, co symbolizowało płodność i powodzenie. Świętowali nadejście wiosny celebrując święta: 4 Kwietnia, Dzień Kwiatów, Święto Trzech Króli, Perski nowy Rok, Dzień Wniebowstąpienia boga Baala oraz Dzień Św. Jerzego. Na taniec ludowy w Syrii miało wpływ wiele czynników: natura, rodzaj pracy ( głównie rolnictwo) jak i zwyczaje towarzyskie. Na przykład w rejonie nadmorskim taniec był wykonywany w dużych grupach a rytm był szybki. W Aleppo i Idlib taniec był cichszy i mniej żywiołowy. W rejonie Al Jazeera (rejon wschodni) w tańcu pojawiły się elementy starej arabskiej tradycji Beduinów takie jak ich taniec „al Dahha”.
Taniec ludowy w Syrii to nie wyłącznie Dabka ( rytmiczne uderzanie stopami o podłogę ). Towarzyszyły mu rytmiczne ruchy mężczyzn noszących miecze. Niektóre tańce wyrażały ekspresję inne męstwo a jeszcze inne były tańcami towarzyskimi.
Historyk i podróżnik „al Masoudi” napisał w swej książce „Morouj al Thahab” (Łąki złota), że kalif Abbasydów „al Mu’tamad” prosił niektórych ludzi w sądzie aby opisali taniec, jego rodzaje a także jakie cechy powinien on posiadać. Odpowiadali oni: „ różni ludzie i narody tańczą zwykle w odmienny sposób. Mówiąc ogólnie istnieje 8 rodzajów rytmu w tańcu: wolny, szybki, natychmiastowy, mocny, wolny mocny, szybki mocny, prędki mocny, mocny szybki…Tancerz powinien posiadać pewne cechy charakterystyczne takie jak wygląd i osobowość, które ukazuje w tańcu.  Tancerz powinien wyglądać atrakcyjnie, być szczupły, posiadać wąska talię, długą szyję, długie wąsy, małe stopy, elastyczne palce i stawy, które umożliwiałyby mu wyginanie się i obracanie przez długi czas. Powinien on również oddychać swobodnie i lekko, być zawsze elegancko ubranym. Jeżeli chodzi o jego osobowość powinien to być człowiek szybko reagujący, posiadający nienaganne maniery, inteligentny, świadomy, znający różne rodzaje tańców i zasad, reguł każdego z nich. Jego występ powinien być zabawny, punktualny, stabilny w ruchach, a co bardzo ważne tancerz powinien umieć utrzymać równowagę nawet przy wykonywaniu najszybszych ruchów. Ruchy jego stóp i rąk powinny przez cały czas pozostawać w ścisłej harmonii z muzyką.
Sztuka tańca znana jest w Syrii od zawsze - większość ludowych tańców -. niestety nie opisano ich należycie, ukazując ich szczegóły. „Dziedzictwo Dabki”, książka napisana przez "Adnan Bin Zurail” uważana jest za jedno z najważniejszych źródeł opisujących sztukę tańca. Bin Zurail przekazuje w niej szczegółowe informacje na temat tradycji i rozwoju Dabki. Ukazuje on również szczególne zainteresowanie tańcem „Samah” jako jeden z najstarszych odziedziczonych sposobów ekspresji ciała, bardzo popularny we wszystkich rejonach Syrii. Nauczano „Samah” jako rodzaj przyzwoitego, nieśmiałego tańca, posiadającego szczególne zasady, jak i słowa pieśni wykorzystywanych do tańca, a także charakterystyczne rytmy.
Obecna generacja tancerzy w Aleppo uczyła się „Samah” od Omar alBatsh, Abdulwahab Seifi, Saleh alBoshi, Adnan Mnini, Omar Aqqad i innych.Mężczyźni z Aleppo wykonywali ten grupowy taniec w przeszłości i czynią to do dziś. Przypisują go Sheikhowi Aqil Munboj, który zwykł był nazywać swych następców, którzy wykonywali „Samah” – „Synami sztuki”. Uczyli się oni zwykle wielu melodii, więc nie było problemu w łączeniu tancerzy w grupy gdziekolwiek i kiedykolwiek, tańczyli w wielkiej harmonii.Po śmierci Sheikha Aqila w XIII wieku, jego następcy zabezpieczyli jego sztukę, na którą składają się: śpiew, rytm i ruch jednocześnie ukazując szacunek i spokój.Najpopularniejszym syryjskim tańcem jest Dabka, taniec kilku skoordynowanych kroków z ruchami ciała, które wyrażają żywotność mężczyzn i czułość kobiet. Towarzyszą mu częste ruchy stóp, uderzające podłogę w harmonijny sposób, przy akompaniamencie bębnów, fletów lub innych muzycznych instrumentów.   Dabkę tańczy się zwykle do utworów - pieśni, ballad, skomponowanych przez anonimowych autorów, którzy nie studiowali muzyki w konserwatorium ani szkole muzycznej. Utwory te ukazują dziedzictwo przodków. Dabka jest popularnym tańcem w Syrii z powodu lekkości jego ruchów, różnorodności melodii i radości, którą niesie w sobie. Każdy region Syrii ma swoją wersje Dabki: Hawran, Deir Ezzor, Khan Sheikhoun, Salamieh, Hama, Qalamoun i Syryjskie Wybrzeże .Piosenki śpiewane do Dabki mają zwykle prosty tekst i rytm, a więc są rozumiane wszędzie, mimo że każdy rodzaj wyraża tradycje, zwyczaje a nawet dialekt regionu, z którego pochodzi.